DOKKUM – Het Tolhuisbad moest deze week plotseling worden ontruimd nadat bezoekers een vreemde geur opmerkten. Wat die geur precies was, weet nog steeds niemand, maar één ding is inmiddels wel duidelijk: volgens de aanwezigen kwam het in ieder geval niet van henzelf.
Binnen enkele minuten stond het bad vol met mensen die tegelijk naar elkaar keken en dachten: dat bin ik net. De situatie werd zo serieus genomen dat iedereen naar buiten moest, terwijl binnen vooral een geur bleef hangen die omschreven werd als “net hielendal goed, mar ek net hielendal ferkeard”.
Buiten ontstond al snel een soort groepsanalyse. Mensen probeerden gezamenlijk te achterhalen wat ze zojuist geroken hadden, maar kwamen vooral uit op vage omschrijvingen. “It wie wat swier,” zei een man, terwijl een ander toevoegde: “Der siet wat yn… mar wat?” Waarop een derde alleen maar knikte alsof hij het volledig begreep.
Kinderen waren ondertussen een stuk directer. “It rook nei swimmen, mar dan min,” zei er één, waarna een ouder hem snel corrigeerde zonder zelf met een betere uitleg te komen.
De verdenkingen gingen alle kanten op. Sommigen wezen naar het water, anderen naar de installaties, maar het grootste deel keek toch subtiel naar de groep mensen om hen heen. “It kin fan alles wêze,” werd er gezegd, al klonk daar vooral in door dat men hoopte dat het iemand anders was.
De hulpdiensten deden hun werk, liepen een rondje, roken hier en daar eens goed en kwamen uiteindelijk tot dezelfde conclusie als iedereen: er was iets, maar wat precies… dat bleef in het midden. En misschien is dat ook maar beter.
Een oudere man, die het geheel rustig stond te bekijken met de handen in de zakken, vatte het treffend samen: “As ien seit dat it stjonkt, dan rûkst it ynienen allegear wat. Mar freegje wa’t it dien hat… dan is it ynienen hiel stil.”
