Je hebt ze er weer tussen zitten. Zo’n projectontwikkelaar die hier rondloopt alsof hij het dorp net gekocht heeft. Nog geen week binnen en hij weet al precies wat er moet gebeuren. “Ontwikkelen” noemt hij dat dan.
Ik hoor ondertussen al van alles. Een jachthaven, moderne appartementen, plannen waar je u tegen zegt. En dat allemaal hier, tussen Kollumerpomp en Kuikhorne, alsof dit ineens een soort badplaats moet worden. No ja, dat moat hjir dus net.
Wat mij vooral stoort, is dat hij praat alsof het al besloten is. Alsof wij alleen nog even moeten knikken en dan komt het vanzelf goed. Hy tinkt seker: dat regelje wy wol even. Maar zo werkt het hier niet.
Ik woon hier al generaties lang. Wij hebben hier geen tekeningen nodig om te weten hoe het zit. Dit dorp draait prima zoals het is. Misschien niet modern, misschien niet strak op papier, maar het werkt. En dat is mear wurdich as al dy plannen byinoar.
En dan die appartementen. Voor wie eigenlijk? Mensen van buiten die hier dan komen wonen omdat het “rustig en authentiek” is, terwijl ze het tegelijkertijd compleet veranderen. Dat is dochs krom as in hoepel.
Laat ik het maar gewoon zeggen zoals het is. Ze mogen plannen maken wat ze willen, daar bemoei ik me verder niet mee. Maar ze moeten niet denken dat het hier zomaar doorgedrukt wordt omdat iemand met een map en een verhaal het zo bedacht heeft.
Dit is gjin proefterrein.
Hier bepalen we nog altijd zelf wel een beetje hoe het loopt. En als dat betekent dat alles blijft zoals het is, dan is dat maar zo.
En wa’t dêr net mei iens is, dy hat hjir miskien ek neat te sykjen.