SCHIERMONNIKOOG – Op zee boven Schiermonnikoog wordt tegenwoordig zoveel gas uit de grond gehaald dat men zich afvraagt of de Noordzee straks lichter wordt. Toch blijft het op het eiland zelf opvallend rustig. Geen protestborden, geen kettingen aan hekken, maar vooral een paar mannen die naar de horizon kijken en zich hardop afvragen wat ze er eigenlijk aan hebben.
De productie is flink opgeschroefd en moet nog verder omhoog, want gas is weer helemaal terug van nooit weggeweest. “Wy soene der hast waarm fan wurde,” merkte een eilander op, terwijl hij zijn jas nog wat dichter dichttrok in de wind. Zijn buurman knikte: “Ja, mar de rekken wurde der net leger fan.”
Volgens de mensen achter het project gebeurt alles keurig netjes, modern en bijna zonder uitstoot. Dat klinkt indrukwekkend, maar op het eiland zelf wordt het vooral vertaald naar: “As it mar net begjint te sakjen.” Want niemand zit te wachten op een situatie waarbij je plotseling met je stoel richting Duitsland schuift.
Langs de dijk bleef het commentaar zoals je mag verwachten: kort, droog en net scherp genoeg. “Se helje der miljarden út,” zei iemand. Even bleef het stil. Toen kwam het antwoord: “Moai. Krije wy ek in bakje fol?”
Er werd nog even gekeken naar de zee, die zich zoals altijd nergens iets van aantrok. Meeuwen vlogen over, golven rolden binnen en ergens in de verte werd rustig doorgepompt alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Ondertussen gaan de plannen gewoon door. Meer gas, meer opbrengst, meer toekomst. Alleen blijft één ding onduidelijk: wat merken de mensen er zelf van, behalve dat ze het in de krant lezen.
Aan het eind van de middag draaide een man zich om, klopte het zand van zijn broek en zei: “It sil wol jild opsmite.” Hij liep een paar stappen en voegde er nog aan toe: “Allinnich net foar ús, tink ik.”